رشد بی حاصل و دور باطل!

نوای گیلانغرب:کرمانشاه طی ۵ دهه ي اخير تغییرات فراوانی را به خود دیده است. در اين مدت جمعيت و وسعت شهر چند برابر شده، ساختمان هاي بلندمرتبه زيادي در سطح شهر برپا گشته، جاده هاي بين شهري گسترش پیدا کرده، کارخانه هاي بسياري در اطراف ساخته شده و ساختمان ها بلندمرتبه ي پرشماري نيز از دل شهر سربرآورده اند. البته اين تغييرات گسترده چندان كارساز نبوده و مردمان اين منطقه هنوز با معضل بیکاری دست به گريبانند و بهبود چشم گيري در وضعیت اقتصادي آن ها حاصل نشده است.

هر چند به ظاهر اتفاقات زيادي رخ داده ولی با كمي درنگ درمي يابيم در عمل کرمانشاه گرفتار یک رشد شتاب زده و بی برنامه بوده است. رشدی که نه تنها یک شرایط بهتر را رقم نزده، بلکه در برخي حوزه ها به پتانسیل ها و قابلیت های موجود – که نقطه امیدی برای برونرفت از این وضعيت دشوار محسوب مي شوند – نيز آسيب هاي جدي و جبران ناپذير وارد كرده است. به عنوان نمونه مسیر بیستون – تاق بستان به دليل برخورداري از امتيازهايي مانند وجود دو مجموعه تاريخي بسيار برجسته، قرار گرفتن بر مسير تاريخي جاده ابريشم، قرار داشتن در مجاورت کوهستان پراو و دامنه های زيباي آن، داراي موقعيتي بسيار ويژه براي ایجاد یک کریدور بزرگ گردشگری در مقياس جهاني است.
طبيعي است با توجه به اين قابليت ها مي بايست تمامي طرح هاي واقع در اين كريدور با محوريت توسعه گردشگري به انجام مي رسيد ولی با كمال تأسف طي ۵ دهه ي اخير به لطف مديران ناكارآمد و ناتوان، اين محدوده عملاً تبدیل به یک کریدور صنعتی شده و و اين رويكرد اشتباه بخش اعظمي از قابليت هاي بي مانند گردشگري اين منطقه را نابود کرده است.
طی این دهه هاي اخير، صدها کارخانه ي ریز و درشت و شرکت های عریض و طویل؛ از شرکت سیمان غرب گرفته تا نیروگاه برق، مجموعه پتروشیمی، كارخانه قند بيستون و شهرک های صنعتی متعدد در این مسیر برپا شده اند. در همین یک دهه اخیر نیز کلنگ احداث دو پروژه بزرگ پالایشگاه آناهیتا و شهرک صنعتی زاگرس نیز بر زمین زده شده اند که البته هنوز در مرحله خاكبرداري فراتر نرفته اند. این مجموعه ها علاوه بر آلایندگی های زیست محیطی معمول، سیمای دشت زیبای حاشیه این مسیر را به یک فضای صنعتی تغییر داده اند.
در یک نگاه منطقی برپایی این همه واحد صنعتی در یک مسیر گردشگری به نوعي يك ظلم تاریخی آشکار در حق مزیت ها و پانسیل های گردشگری و طبیعی کرمانشاه است که توسط مدیران کوتاه نظر و نالایق بر مردمان این ديار مظلوم روا داشته شده است.
به عنوان نمونه شرکت سیمان غرب در یکی از بهترین جاهای این کریدور گردشگری و در در ورودی کوهستان پراو جانمایی شده است؛ مجموعه ای که سال هاست دود و آلودگي هاي حاصل از آن هر صبحگاه آسمان شهر کرمانشاه را سفیدپوش می کند. یا اینکه ۵۷۰ هکتار از زمین های کشاورزی اين مسير به پالایشگاه آناهیتا و۱۰۰۰ هکتار ديگر به شهرک صنعتی زاگرس اختصاص یافته است. در حالیکه این طرح هاي بزرگ صنعتي – كه آلايندگي خاص خود را دارند- می بایست در جاهای دیگری مانند جانمایی می شدند.
در واقع نه تنها گامي عملي و جدي براي ايجاد كريدور گردشگري بيستون- كرمانشاه برداشته نشده، بلکه انگار از بین بردن اين قابليت ممتاز یکي از برنامه اصلی و در دستور كار مدیريت استان طی این ۵ دهه ي اخیر بوده است! ، طی این سال ها هر مدیری بنا به سلیقه خود در این کریدور گردشگری نقشی به یادگار گذاشته است! یکی مجوز ساخت پتروشیمی و اجرای پالایشگاه را صادر کرده و دیگری صدها هکتار زمین کشاورزی را به شهرک های صنعتی، کارخانه های ریز و درشت اختصاص داده است.
همه این اتفاقات ناخوشایند به دلیل فقدان یک برنامه توسعه پایدار رخ داده است. طی این دهه ها آنچه در اين كريدور گردشگري رخ داده در ظاهر نامش توسعه بوده ولی در باطن یک سلسله طرح ها و پروژه های سلیقه ای با دیدی کوتاه مدت بوده است. بی گمان مدیریت ارشد استان در اولین گام باید یک برنامه مدون توسعه برای بهره گيري مناسب از قابليت ها و ظرفيت هاي موجود تدوین نماید؛ برنامه ای که مورد توافق بدنه ي اصلي جامعه ي نخبگان و صاحبنظران كرمانشاهي قرار گيرد و در ادامه مديران ملزم شوند به عنوان نقشه راه آن را مدنظر قرار داده و بر آن اساس حرکت کنند. در غير اينصورت اين رشد بي حاصل و اين دور باطل همچنان تداوم خواهد يافت!

نویسنده : بهزاد خالوندي

مطالب مرتبط

مطلب مرتبطی پیدا نشد.

نظرات

پاسخی بگذارید


8 − = پنج

آمارگیر وبلاگ