نوای گیلانغرب :مدرسه های ژاپن سرایدار ندارند در ژاپن دانش آموزان تا ۱۰سالگی امتحان ندارند. آنها تا این زمان یاد می گیرند چگونه زندگی کنند،چگونه از حیوانات مراقبت کنند،به دیگران احترام بگذارند مدرسه های ژاپن سرایدار ندارند
يادم مياد كه مدرسه ما در دوران ابتدايي هم سرايه دار نداشت و هر هفته پنجشنبه ها تعدادي از دانش آموزان هر كلاس ميبايست كلاس را نظافت ميكردن و ما با حس مسئوليت پذيري بزرگ شديم وبارش برف، طوفان و حتي قطعي هاي مكرر برق نميتوانست بهانه اي پذيرفته شده براي فرار از تكليف باشد مدرسه اي كه بوي نفت بخاري هايش قسمتي از خاطرات كودكيمان بود.

تنبيه هاي فيزيكي هم كه هميشه وجود داشت و مديران در صورت ايجاد بي نظمي ما را تهديد به اخراج از مدرسه ميكردن و از همان كودكي دختر و پسر مسئوليت پذير بار آمديم… ما احترام گذاشتن و چگونه زيستن را ياد گرفتيم اما افسوس تمام جامعه اينگونه نبود! عده اي با ناز و نعمت بزرگ شدن و انگار راحتيهاي سرزمينم ارث پدري آقازاده ها و مرفهان بي درد بود و شغلهاي جامعه حق مسلم آنها!! موسساتي مثل قلم چي، آيندگان و… پلكان ترقي آنها شدن و براي مابقي موسسات و دانشگاههاي پولي ساختند و به لطف معرفان اين موجودات تنبل و پروار شده باز از ما سختي كشيدگان جلو زدند. “زندگي بازي مار و پله است مارهايش سهم فقرا و پله هايش سهم آقازاده هاي مرفه است” و حالا بايد فهميد چرا بالا نشينان به فكر زجركشيدگان نيستند!
به هر حال ما حتي اگر آموزش و پرورش مان را به ژاپني ها بسپاريم باز هم آقازاده ها و مرفه هان راهي براي جلوزدن پيدا خواهند كرد همانهايي كه ميگن ذخاير انقلابند و ذخاير و فرزندان خودشان در خارج از كشور هستند! كسي كه خارج از كشور را براي زندگي خود و خانواده اش ميخواهد لياقت داشتن مسئوليت در نظام اسلامي را ندارد.
منصور شفاعتي پور

• تاریخ انتشار : ۱۳۹۵/۰۹/۲۸