معلم، نماد پاکی و صداقت
به نام خداوند لوح و قلم
ن والقلمِ و ما یَسطرون َ
سخن از علم و قلم، معلم و متعلم، دانش و دانش آموز بسیار مُقدّس، ارزشمند و والاست؛ زیرا جایگاه این موضوع، قرآن کریم است. کشمش جهل و آگاهی، تقابل دانستنن و ندانستن، جایگاه عقل، علم و مُعلم، ریشه در همان آغاز ظهور اسلام عزیز دارد. سعادت جامعه ی بشری و نجات آن از جهل و خرافه و انحراف، انگیزه و هدف اصلی خداوند بوده است تا با مبعوث کردن معلمان واقعی، راه رستگاری حقیقی را در پرتو کلام نورانی وحی به انسان ها تعلیم دهد.
جایگاه والای معلم، از جایگاه متعالی و ارزشمند علم و دانش است که رسول اکرم (ص) آن را فراتر از شخص و زمان و مکان می داند.
طَلبُ العلمِ فریضةٌ علی کُلّ ِ المسلم.
اُطلبوا العلمَ منَ المهدِ الی اللَحد.
اُطلبوا العلمَ ولو بالصین.
آری، گوهر گرانبهای دانش، گمشده ی مومن است و معلم تنها دلیل و راهنمای دریافت آن است.
معلم، تفسیر گر آیه ی (( الذّی عَلّمَ بالقلم )) است و حقیقت (( إنّما بُعِثتُ معلماً )) را در تجلی ذاتی وظیفه ی خود، مُحِقّ می گرداند.
معلم، حکمت و آداب درست زندگی کردن، عشق و ایمان، تعقل و اندیشه و تفکر و آگاهی، گفتار و بیان، کیاست و هوشیاری و سیاست، اراده و صلابت و درایت را درس می دهد.
معلم، آموزش دهنده ی حقیقت تعالی و ترقّی است که چراغ جان و روح را به نور علم فروزان میکند تا راه تاریک زندگی را در پرتو آگاهی بخشی روشن و آشکار سازد.
معلم، شریف ترین و عزیز ترین کسی است که روح و جان انسان ها را می سازد و شکل می دهد.
معلمی، عشق است و ایثار، شور است و شعور و ذکاوت که آب زلال آگاهی و معرفت را در رگهای انسان تشنه دانش، به جریان می اندازد تا در گستره ی آبشار زندگی، سعادت دنیا و عقبی را جز در بندگی معبود ازلی و محبوب ابدی جستجو نکند تا مجد، عظمت،شرافت یک ملت را که فرهنگ و تمدن آن ملت گواه آن عظمت باشد، در رگ و خون ملت سرزمیش به ارث گذارد.
معلم، نماد پاکی و صداقت از یک رابطه ی عاطفی و معنوی میان یاد دهنده و یاد گیرنده است که هر ثانیه برایش ارزش است و از دست دادن آن را خسران می داند؛ زیرا معلم، شاگردانش را وارثان شکوه یک ملت و تجلی فرهنگ و تمدن کشور خویش می داند، پس اندوخته های علمی خود را در طَبَق اخلاص می گذارد تا در کمال تَبسّم و سرور، به دانش آموزان ارائه دهد، تا در آینده، نشانی از جهالت و عقب ماندگی در کشور خود نبیند و با غرور و افتخار پیشرفت و عمران و آبادانی سرزمینش را به تماشا بنشیند.
شغل معلمی، شغلی بسیار ظریف و حساس است زیرا با روح ظریف و پاک کودکان آغاز میشود، تنها زمزمه ی محبت است که رابطه ی عاطفی معلم را با شاگردانش پیوند می دهد. به قول شیخ اجل سعدی شیرازی معلم باید (( داروی تلخ نصیحت را به شهد ظرافت آمیخته تا طبع ملول ایشان از دولت قبول محروم نماند )) و در این چرخه ی حیات معنوی، معلم، خود حاصل سوختن وجود معلمان قبل از خود بوده است به عبارتی دیگر:
معلم، آموزگار ِ آموزنده ترین آموزه های آزمون داده ی آموزگاران خویش است.
بمانید کامیاب و شاد و پیروز
همیشه، هرجا، هر وقت و هر روز
لطیف امینی ، دوازدهم اردیبهشت ۱۳۹۵
