نوای گیلانغرب :خبر به بار نشستن مورت های سراب که با دستان توانا و درایت بچه های خوب منابع طبیعی گیلانغرب بعد از سالها انجام شده بود را خبری مسرت بخش یافتم . خبری که حس نوستالژیک خیلی ها از پدران ومادران و نسل هایی که مورت های سرسبز گیلانغرب را لمس کرده بودند دوباره زنده کرد . خاطره های خوب از سراب و مورتهایش .
مورتهایی که حتی در دوران جنگ سبزیشان را از مردم خسته من دریغ نکرده بود. مورت نماد رویش کلهر است نماد عشق و پاکی و تولد وزایش است. در گاتهای زردتشت هم به مورت اشارات مقدسی شده است و نشان میدهد این میوه خوشبوی روح افزا در بین ایرانیان و خاصه این منطقه ارزش و جایگاهی بالنده داشته است .
اری مردم نجیب و مهربان من مورتها گل دادند ، انگار فرزندی دوباره به سرزمین مادریش برگشته است و امیدوارم امید به نگاه سراسر شوقتان نیز برگردد. امیدهایی که هر چهار سال یکبار نازنینانی به شما میدهند و شما مردم مهربان برای گل کردن آن سالها به انتظار می نشینید اما مثل مورتهای سراب هیچ وقت سبز نمی شوند وگل از لبان خسته و رنجورتان باز نمی کنند …
سالهاست به شما مردم خوبم فکر می کنم و روزنه های امیدی که گاه برایمان می کارند و بعد از مدتی چشم انتظاری خسته مان می کنند…
حالا هم قرار است اسفند ماه شما باشید و صندوق های رای و امیدهایی که ارزومندانه ،ارزو دارند… من می خواهم امیدوار باشید بازهم . می خواهم باشید بازهم . می خواهم زندگی کنید بازهم … میخواهم منتظر باشید بازهم … اما اینبار کمی متفاوت تر … کمی سخت کوش تر … کمی مهربانتر … روزگاری برای بخش بزرگی از این استان امیر بودیم و نسخه صلابت و پایداری صادر می کردیم … روزگاری مرد جنگ شدیم و برای ایران امید بودیم دست خالی اما دلی پر امید …
چرا ؟ چون همه باهم بودیم . چون نگاهمان دروغ و تزویر و خودخواهی و منفعت طلبی شخصی نداشت . برایمان ستون تا دندان مسلح صدام هم معنی نداشت … ما بودیم همه ” ما بودیم ” .
گفتیم : ” گل می کنیم ” مورتهایمان زیر اب رفت ، اما کاشتیم و سبز شدند . حالا دلهای غرق شده در ناامیدی را اززیر اب بیرون بکشید بازهم ” گل” می کنید. من فرزند روزهای سخت شما هستم . سالها با سرسختی یاد گرفته از دستان پینه بسته شما مردم عزیز سماجت و امید را در ناامیدی تمرین کردم . می خواهم بگویم : ” امید آخرین چیزی است که می میرد” . نگذارید عده ای امیدمان را گلوله ببندند … جلویشان بایستید … مرد ان و زنان فرنگیس صفت شهر نمرده اند … هنوز حیدریه و گواور و گورسفید و دیره کنار گیلانغرب نفس میزنند و امید طلب دارند از نا امیدی …
کلهر نشینان جوان اینبار برای آینده خود کاری بکنید … تا دیروز دیگران گفتند و ما اطاعت امر کردیم امروز شما هم پای از خانه ی نامیدی بیرون بکشید و بگوید فرداها حق ماست حق کودکانه ی کودکانمان که ” زندگی کنند” همین جا که به دنیا آمده ایم و جایی که قرار است تابوتمان روی شانه های مردم خودمان رو ی خاک خودمان تشییع شود… باید برای خودمان کاری بکنیم. برای خود خودمان … جوانان آگاه بسیاری از شما سالها در سطوح عالی تلمذ کرده اید امروز نوبت شماست که با درایت این خاک خسته را مورت های سبز بکارید تا ” امید ” به خانه ی ما برگردد.
هیچ وقت نگوییم : ” نمی شود” این کلمه را از دایره واژگانی هرکس که می خواهد با نیرنگ بین اتحاد ما شکاف بیندازد پاک کنیم . بگویم ” اتفاقا می شود” … می شود از دل آب مورتهای امید را بیرون کشید کمی ان طرفتر شانه به شانه ی چشمه ی سراب زنده اش کرد…
هرکس که نامیدتان کرد نامیدش کنید از ” ناامیدی ” و امیدوارش کنید به ” امید” . به روزهایی از اتحاد … سالهاست اشتباه کردیم بگذارید اینبار با اتحاد مان اگر قرار باشد اشتباه کنیم همه باهم اشتباه کنیم … چون اتحاد و دور هم بودن می ارزد به همه ی خستگی هایی که لایقمان نبود ، می ارزد به همه ی نا مرادی هایی که در حقمان کردند … می ارزد به خنده هایی که از سرشوق سرخواهیم داد … می ارزد به دنیایی هرچند کوچک این طرف کره زمین …
اتحاد و امید را تجربه کنیم و بدانیم انسانهایی در تاریخ ماندگارند که به مردم خودشان خیانت نکردند حتی زمانی که می دانستند مردمشان اشتباه کرده اند …. فردا از ان ماست … مورتها که برگشتند امیدهای ما هم برخواهند گشت …
دکتر آذر ولی زاده – فرزند ایل بزرگ کلهر – عضو مشاورین جوان استانداری

• تاریخ انتشار : ۱۳۹۴/۰۸/۲۷