قتلعام بلوطها؛ وقتی جنگلها بینگهبان میمانند
قتلعام بلوطها؛ وقتی جنگلها بینگهبان میمانند
به گزارش نوای گیلانغرب
دستگیری سه نفر از عاملان تخریب جنگلهای تنگه مرصاد در بخش ماهیدشت اگرچه اقدامی قابل تقدیر است اما یک پرسش اساسی را در ذهن افکار عمومی ایجاد میکند چگونه افرادی با اره موتوری توانستهاند در روز روشن بیش از دو هزار اصله درخت تنومند بلوط را قطع کنند و کسی متوجه این فاجعه نشود؟
واقعیت این است که حفاظت از جنگلها نباید تنها به دستگیری متخلفان پس از وقوع جرم محدود شود. اگر جنگلهای زاگرس نگهبان، گشت مستمر و نظارت مؤثر داشتند آیا چنین جنایتی در این ابعاد امکانپذیر بود؟
سالهاست جنگلهای بلوط زاگرس از آتشسوزی، بیماری، خشکسالی و قاچاق چوب آسیب میبینند و امروز نیز سودجویان با خیال آسوده به جان این سرمایه ملی افتادهاند. این در حالی است که انتظار میرود یگانهای حفاظت منابع طبیعی و محیط زیست با حضور شبانهروزی، گشتهای مداوم و ایجاد کمین در مناطق پرخطر، فرصت هرگونه تعرض به جنگلها را از متخلفان سلب کنند.
جنگل را نمیتوان تنها از پشت میزهای اداری حفاظت کرد. مأموران حفاظت باید در دل جنگل حضور داشته باشند، نه اینکه پس از وقوع فاجعه وارد عمل شوند. پیشگیری، بسیار کمهزینهتر و مؤثرتر از برخورد پس از تخریب است.
قطع بیش از دو هزار اصله درخت بلوط تنها یک تخلف نیست بلکه جنایتی علیه طبیعت، منابع ملی و حقوق نسلهای آینده است. مسئولان باید این حادثه را هشداری جدی بدانند و با تقویت نیروهای حفاظتی، افزایش امکانات و برخورد قاطع با متخلفان، اجازه ندهند چنین فجایعی بار دیگر در جنگلهای زاگرس تکرار شود
