یک دیدگاه برای “انفجار مین در گیلانغرب جان یک جوان را گرفت”

1. فریده اردشیری (معلم بازنشسته) می‌گه:

   تیر ۵, ۱۳۹۵ در ۷:۳۷ ق.ظ

   با عرض سلام خدمت مسئولین محترم امور ایثار گران
   بنده شهروند شهرستان گیلانغرب دومین شهرمقاوم کشور که در زمان دفاع مقدس ۸ سال تمام چه درداخل شهر و چه در اطراف شهر همراه با همکاران فرهنگی و مردم غیور این شهر مشغول خدمت بودم شاهد تمام مشکلات مردم از نوزاد یک روزه گرفته تا افرادسالخورده و ناتوان چه سختیهایی به جان خریدند و در مقابل تمام خسارتهایی از قبیل بمب و موشک وصداهای نابهنجارهواپیمای صوت شکن دشمن که هر لخظه روح روانشان را تحت فشار قرار می داد مقاومت می کردند و هیچ گونه توقع و اعتراضی به خاطردفاع از انقلاب و وطنشان نداشتند بارها برای قطره ای آب شرب جهت رفع تشنگی خردسالانشان درفشار بودند و ۸سال جنگ تحمیلی بدون اینکه کوچکترین بار مالی بر دوش دولت بگذارند زندگی را داخل کوه و دره و بدون کمترین امکانات سپری کردند ومعلمان دلسوز بارها و بارها بخاطر اینکه دانش آموزان در مقابل بمب های خوشه ای و چند تنی و موشک بارانهای دشمن در امان باشند شبها توسط فانوس های کم نور به مدرسه می رفتند تا دانش آموزان از درس عقب نمانند ایثارگریهای مردم غیور این خطه به تمام معنا محروم در زمان دفاع مقدس محدود نبودو تا پایان جنگ کوتاه نیامدند هر روز به تعدادبسیجیان کم سن و سال وتعداد شهیدان و جانبازان واسیران این شهر جنگزده اضافه می شد وعوارض ناشی از اثرات جنگ ،روح و روان مردم عزیز را تهدید می کردوبعدازجنگ نوبت باز سازی شهر شد که عده ای کارشناس بدون اینکه وجدان را رعایت کنند برای ساخت منازلی که صد در صد تخریب شده بود مقدار ناچیزی که فقط بتوان با آن انباری کوچکی ساخت بر آورد کردند و باز هم مردم هیچگونه اعتراضی نداشتند و با همت و زحمت خود خانه ها را بدون پشتوانه مالی دولت که حق مسلم شان بود دو باره بازسازی کردند و سالهاست که فرهنگیان زمان جنگ و کارکنان جهت گرفتن ایثار گری که حق همه مردم این شهر جنگی صد در صد تخریب شده،مسئولین کار شکنی می کنند ومانع گرفتن حق آنها می باشند امروزه شاهد عینی این هستم که در ماهها و سالهای بعد از جنگ که دشمن چه مین ها وبمبهایی در سرزمینمان کاشته و جان عزیزانی که مجبورند در این مناطق عبور و مرور کنند به خطر می اندازدو بعد از جنگ شاهد هستیم که عزیزان جان فدا روزی چقدر از این مین ها وبمبهای سنگین خنثی می کنند و اما پایانی ندارد و به قول دشمن سربازانشان هنوز در زیر خاکمان کاشته شده اند و هر لحظه که زمینه برایشان مساعد باشد ومردم عزیزی روی آنها عبور کنند از خاک سر بیرون می اورند وجسم سالم آنها را تکه تکه می کنند آیا این مردم ایثار گر نیستند آیا بهتر زندگی کردن حق این مردم نیست چرا باید سطح بیکاری جوانان این شهر جنگزده که در آغوش پدران و مادران جان برکف زمان دفاع مقدس بزرگ شده اند نسبت به شهرهای دیگر بالا باشد ،چرا نباید نمایندگان این شهر و دولت محترم تاسیساتی بخاطر قدر دانی از مردم شهید پرور و کم توقع این شهر جنگزده جهت پایین آوردن سطح بیکاری جوانان دایر کنند.تا مشغول بکار شوند و خانواده ها را از دغدغه بیکاری فرزندانشان نجات پیدا کنند و در پایان از مسئولین امور ایثارگران وهم چنین کسانی که در امور ایثار گران نقش دارند تقاضامندم نگاهی به ای۶ن مردم شهید پرورشهرستان گیلانغرب بیندازند و. نگذارند حق این عزیزان پایمال شود.والسلام

   پاسخ دادن