گل ونی میراثی گرانبها اما درحال فراموشی
نوای گیلانغرب.گل ونی روسری زنان خطه زنان دیار کلھر تاسالیان پیش به عنوان نمادی مقدس زنان این خطه ودیگر مناطق استان محسوب می شد که زنان درمراسمات شادی از گل ونی رنگی وبرای مراسمات عزاازگلونی تیره استفاده می کردند درسالهای اخیر ھجوم فرھنگی یا بعضی از عوامل باعث شده که این سرون از مد بیفتد وبانوان جوان ھمانند مادران گذشته خودازاین پوشش کمتر استفاده کنند ویا بهتر بگوییم درحال فراموشی است واین نشان از این است که نسل های بعدی نتوانسته ازاین میراث ارزشمند نگھداری کنندچند سالی است این فرھنگ ناب نه تنها در گیلانغرب مرکز ایل کلهر بلکه در سایرشهرهای کردنشین تابع کم رنگ شده امیدواریم ھمه به نوعی درنگھداری چنیین میراث ھای بکوشیم وسعی کنیم این فرھنگ را درنزد نسل ھای نوپا احیا نماییم.
وقتیکه والدین ما به جای ما اینکه زبان کردی یاد فرزندانشان بدهند، از همان بدو تولد طبق ی عادت واقعا غلط، با فرزندشان فارسی صحبت میکنند، دیگر چطور میتوان انتظار داشت که از رسم و رسومات قدیم، فرهنگ و تاریخچه کرد یاد بچه هاشان دهند، خوب شما حداقل شما اول کردی را یادشان دهید بعد فارسی صحبت کردن را.
متاسفانه الان جو به گونه ای است که فارسی صحبت کردن با بچه ها برای مادرها کلاس و امتیاز ویژه ای محسوب میشود، انگار زبان انگلیسی به بچه شان آموخته اند
جالب اینجاس حتی مادرانی که بچه شان کردی صحبت میکند تا در جمعی قرار میگیرند، به دلایلی موهوم و ناشناخته، با بچه شان فارسی صحبت میکنند!!!
با سلام یادم می اید وقتی کوچک بودم مادر بزرگم گل ونی به روی سر می انداخت وچقدر می شد تفاوت را با ان سن کودکانه در او احساس کنی که چه زیبا ست ان پوشش ،ولی دیگر گل ونی شده دستمال طاقچه ویا پوشش نمایشگاه مردم شناسی. می توان از درون پوشش گل ونی هزاران چیز را کشف کرد ،زیبایی ،حجاب کامل ، ولی نوع پوشش این زمان شالی نازک که ان هم در وسط سر انداخته می شود ، چرا زود هویت خود را فراموش می کنیم ،اصل را چه ساده به بدل تبدیل می کنیم باتشکر
سلام وقتی ما اولیاء و مربیان به فرهنگ کرد ی خود و گویش کلهری بی توجه هستیم و با بچه های یمان فارسی دری پشتو حرف می زنیم و انگار بچه های اطراف تهران واراک هستیم چطور توقع داریم فرزندانمان اهمیت سربند و لچک و کوا که زنان کرد کلهر با افتخار از آن استفاده می کردند بپوشند . تا زبان را حفظ نکنیم پوشش حذف می شود . کلهر
سلام جناب گودرزي
فرزندان شما آيا به زبان کوردي سخن ميگويند؟
باورکنیدفراموش کردن زبان آباواجدادی وصحبت کردن بافرزندان خودبه زبان فارسی نشانی است گویا ازبی هویتی ودلالتی است برکمبود شخصیت دروالدینی که اینچنین ارتباط فرزندان شان رابا گذشته، زبان وفرهنگ خود قطع میکنند. آنان پدرومادرانی هستند محتاج ترحم وتوجه، چون بفارسی صحبت کردن بافرزند درشهری که مردمانش صددرصد کردزبانندهیچ دلیلی برای آن نمیتوان یافت جزجلب توجه دیگران ویا بهتراست گفته شود کسب نوعی شحصیت کاذب.
واقعا باید بحال چنین پدرومادران بی شخصیتی متاسف شد وبازامیدواریم که به خودبیایند که چه ظلمی درحق فرزندانشان روا میدارند. فارسی را چه بخواهی وچه نخواهی درمدرسه به توآموخته میشود اما آیا حیف نیست که فرزندت را اززبان دیگری یعنی زبان شیرین کردی که دروازه فرهنگ وادبیات مردمان این سرزمین است محروم کنی!
سلام
وقتتون به خير
ممنون از تلاشتون در ارج نهادن فرهنگ و زبان مادريمان
بله حق با دوستان است؛ اينجا دبيران و فرهنگيان به عنوان مؤثرترين عاملان مروج جايگاه فرهنگ و زبانمان؛ فارسي را به عنوان زباني که شأن و جايگاه آنان را ممتاز ميسازد؛!!!!!! مي آموزند……..
چه وقت ميخوايم بيدار بشيم ؟
نميخوايم بگيم فارسي خوب نيست؛ ولي هنر ما اونجاست که به عنوان يه کورد زبان؛ به راحتي زبان دومي را هم ميآموزيم«فارسي»
اما چه کساني باعث شدند سخن به زبان مادري «عار» باشد ؟
مردم عادي که خدا حفظشان کند؛ چنين تيشه به ريشه هامان نزدند
هر چه ميخوريم از صاحب منصبان؛ فررهنگيان و کارکنان ارگان هاي مختلف است.خودم هم يکي از اين همه هستم
آري قشر تحصيل کرده ؛ زبان مادري ؛ هويت و افتخار مارا به آتش کشيد
به خدا وقتشه که همه به خودمون بيايم
ممنون