نوای گیلانغرب :واقعیت آن است که به پیامدها و عوارض ناشی از جنگ تحمیلی بر شهرهای مرزی که زمانی میدان جنگ ایران و عربها بود آن‌چنان‌که باید و شاید پرداخته نشده است. بعد پایان جنگ نیروهای نظامی به پادگانها برگشتند و سیاستمداران هم که فقط کارشان پرداختن به مسائل روز است کاری دیگر در مرزها نداشتند و حتی تصویب کردند تا فاصله صد کیلومتری مرزها هیچ کارگاه تولیدی نباید باشد مبادا توسط دشمن آسیب ببیند و این یعنی یک هاله یک صد کیلومتری دور تا دور ایران مردمانش فاقد ممر درآمدی صنعتی باشند .

بلی مردم زجر کشیده از جنگ رها شدند در حالی‌که بیشتر ممر مماش این مردمان که بر تولیدات کشاورزی و دامپروری بنانهاده شده بود آسیب جدی دیده بودو سرپناه آنها هم که به ویرانه تبدیل شده بود. نتیجه این جنگ ویرانگر ویرانی شهرهای سومار و نفت شهر و از رونق افتادن اقتصاد و فرهنگ قصر شیرین و به دنبال آن عدم تمایل جدی مردم برای بازگشت به این شهرها بود.

در کنار این سه شهر گیلان‌غرب که بیشتر مردمش در اردوگاهها و روستاهای شهرستان که کمی از میدان جنگ دور بودند سکنی گزیدند و بعد پایان جنگ همگی به شهر خود باز گشتند و با تلاش و کوشش خستگی ناپذیر شهر را بازسازی کردند غافل از آنکه گیلان‌غرب بعد جنگ‌ با گیلان‌غرب قبل از جنگ متفاوت خواهد بود .! امروز آن نمود عینی آن تفاوتها بعد بیست سال و اندی به وضوح قابل مشاهده است!
بعد جنگ به طور مستمر سالانه جمعیت شهرستان کاهش یافته و در سایه غفلت و بی توجهی مسئولان، مردم گیلان‌غرب تنها راه نجات خود را در مهاجرت می‌بینند بطوریکه در طول این سالها جمعیت شهرستان برابر آمار بین ده تا پانزده هزار کاهش داشته است. با خالی شدن روستاها کانونهای تولید یکی پس از دیگری خشکیده میشود و بر میزان جمعیت مردم مصرف کننده شهرهای بزرگ افزوده می‌شود.
اگر کسانیکه در گیلان‌غرب ماندگار شده‌اند یا بیشتر افرادی هستند که به طور سنتی وابسته به قطعه زمینی کشاورزی‌اند یا کارمندان ادارات و دوایر دولتی هستند که جمعی هم از را خدمات رسانی به این اقشار ارتزاق میکنند. با این روند بی توجهی مسئولان منتظر نفت‌شهر یا سومار دیگر در بیخ گوش این دو شهر باشید.

علی اکبر علیزاده

• تاریخ انتشار : ۱۳۹۵/۰۴/۲۸